Μονόκλιτη θολωτή Εκκλησία στην είσοδο του χωριού, στην πλατεία Παύλου Βαρδινογιάννη. Πρόκειται για πολύ παλιά Εκκλησία που κανείς δεν θυμάται πότε κτίστηκε.Βόρεια του Ναού και σε συνέχεια με αυτόν υπάρχουν τα ερείπια κτίσματος ο ανατολικός τοίχος με μία καμάρα και ο βόρειος με δύο, πάχους περίπου 80 cm. Ούτε για το κτίσμα αυτό υπάρχει κάποιος που να μπορεί να δώσει πληροφορίες πότεκτίστηκε ή τι ήταν. Η πιθανότερη πάντως εκδοχή είναι να αποτελούσε μέρος παλίου μεγαλύτερου δίκλιτου Ναού ο οποίος καταστράφηκε. Εκκλησία του Σωτήρος διαθέτει τέμπλο μοναδικής ομορφιάς και τέχνης αγνώστου τεχνίτη πιθανώς Ρώσου - πραγματικό κομψοτέχνημα. Ομοιό του δεν υπάρχει σ' ολόκληρη την Κρήτη. Μέχρι σήμερα δυστυχως κανείς δεν έχει ενδιαφερθεί για τη συντήρησή του ώστε να μην προχωρήσει η φθορά που ήδη γίνεται εμφανής σε κάποια σημεία.
ήταν επίσης ενδιαΦέρουσες κάποιες ανασκαΦές στο δάπεδο του Ναόύ όπου υπήρχε νεκροταφείο - και στους τοίχους - σκεπασμένους με πάχος ασβέστη - που πιθανόν να φέρουν στο φως ψηφιδωτά ή τοιχογραφίες.

Kαρναβάλι καθαρά δευτέρα 2009ΠΑΝΤΑ ΜΑΣ ΛΕΓΑΝ ΟΙ ΠΑΛΙΟΙ ΤΑ ΕΘΙΜΑ ΝΑ ΚΡΑΤΟΥΜΕ,
ΓΙΑΥΤΟ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΕΜΑΘΑΜΕ  ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΤΟ ΓΛΕΝΤΟΥΜΕ…..

ΕΘΙΜΟ ΕΙΝ’ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΜΑΣ ΤΗ ΚΑΘΑΡΑ ΔΕΥΤΕΡΑ,
ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΤΑΜΕ ΑΕΤΟ ΕΚΕΙΝΗΝΑ ΤΗΝ ΜΕΡΑ…..

Περισσότερα...

Στη παραλία του Γερανίου βρίσκεται και το φημισμένο ξωκλήσι της κοιμήσεως της Θεοτόκου ,η Παναγία η Καμαριανή. Τιμώντας τη μνήμη της ,κάθε χρόνο ,στις 15 Αυγούστου , πλήθος κόσμου από όλο το νομό ,συρρέει στο Γεράνι για να παρακολουθήσει τη λειτουργία και να προσκυνήσει τη Χάρη της. Παραμονή και ανήμερα του Δεκαπενταύγουστου, οι Γερανιώτες διασκεδάζουν , μαζί με όλους τους επισκέπτες, στα διάφορα πανηγύρια του χωριού. Δοξασίες για την Παναγία. Η Εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου που βρίσκεται «στην άκρη του αφρού» στο Καμάρι, υπήρξε ένα από τα πιο πλούσια μοναστήρια της Κρήτης.

Η ύπαρξή του είναι συνδεδεμένη με πολλούς θρύλους. Οι πιο πολλοί αναΦέρονται στην τούρκικη περίοδο και στις προσπάθειες των Τούρκων να βεβηλώσουν την εκκλησιά. Οι πιο ζωντανοί μέχρι σήμερα: Η δύναμη της Παναγίας είναι τόση ώστε ανάγκασε κάποτε έναν Τούρκο να πιστέψει. Όπως διηγούνται οι γεροντότεροι, κάποτε ένας Τούρκος καβαλάρης μπήκε με το άλογο στην Εκκλησιά για να προφυλακτεί από καταιγίδα. Όταν προσπάθησε να βγει, το άλογο δεν τον υπάκουε. «Παναγία των Χριστιανών, βοήθησέ με να βγω και θα σου φέρω ένα πυθάρι λάδι», είπε ο Τούρκος. Και πράγματι βγήκε και πήγε και έφερε το τάμα στην Εκκλησία.

Αλλος θρύλος αναφέρει πως κάποτε μια πανέμορφη κοπέλα ξύπνησε τη νύχτα και νόμισε πως είχε ξημερώσει, τόσο λαμπρό ήταν το φεγγάρι. Ξεκίνησε να πάει στο πηγάδι που είναι δίπλα στην Εκκλησία για να πλύνει τα ρούχα στις τεράστιες πέτρινες γούρνες που υπήρχαν εκεί (μέχρι και πρόσφατα ήταν στη θέση τους και για άγνωστο λόγο πετάχτηκαν!). Ξάφνου φάνηκε μια τούρκικη περίπολος που πήγε να ποτίσει τα άλογα. Η κοπέλα κρύφτηκε στη βάση μιας γούρνας και ένας Τούρκος στρατιώτης στάθηκε τόσο κοντά της που σχεδόν την άγγιξε. Είδε τα ρούχα, έψαξε παντού αλλά δεν τη βρήκε. Η Παναγία τον έσπρωξε να ψάξει ψηλά, στις σπηλιές. Θρύλοι, παραδόσεις, δοξασίες, πραγματικότητα; Τι από όλα; Μάλλον κάτι από το καθένα. Η Εκκλησία της Παναγίας θεωρείται θαυματουργή και χιλιάδες κόσμου συρρέουν κάθε χρόνο να ζητήσουν τη βοήθεια και το έλεος της Μάνας του Χριστού. Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής οι Γερμανοί κατέστρεψαν εκ θεμελίων την εκκλησία, για να μην εμποδίζει τη θέα προς τη θάλασσα, από το εγκατεστημένο φυλάκειο τους ... στο περιβόλι των Θεοδωρουλάκηδων. Μετά την κατοχή οι κάτοικοι του χωριού την αναστήλωσαν εκ βάθρων. (Διήγηση της διδασκάλισσας Ειρ. Παπαδάκη)

Το ξωκκλήσι του Αγίου Αντωνίου, μία σπηλιά πάνω από το φαράγγι του ξεροπόταμου, 800 μέτρα περίπου από την είσοδο του χωριού.Η θαυματουργός εικόνα του Αγίου που δακρύζει και που πολλοί πιστοί έρχονται για να προσκυνήσουν και να αλείψουν με το δάκρυ του Αγίου κάποιο πονεμένο μέρος του σώματός τους.

Ο χώρος που διακρίνεται μπροστά στο ξωκκλήσι είναι μία φυσική στάνη για τους τσοπάνηδες της περιοχής.

Κάθε χρόνο 17 Ιανουαρίου, ανήμερα του Αγίου Αντωνίου, μαζεύονται χωριανοί να τιμήσουν τη γιορτή του, έχοντας μαζί τους μεζέδες αλλά και μουσικά όργανα.

Μονόκλιτη θολωτή Εκκλησία στην είσοδο του χωριού, στην πλατεία Παύλου Βαρδινογιάννη. Πρόκειται για πολύ παλιά Εκκλησία που κανείς δεν θυμάται πότε κτίστηκε.Βόρεια του Ναού και σε συνέχεια με αυτόν υπάρχουν τα ερείπια κτίσματος ο ανατολικός τοίχος με μία καμάρα και ο βόρειος με δύο, πάχους περίπου 80 cm. Ούτε για το κτίσμα αυτό υπάρχει κάποιος που να μπορεί να δώσει πληροφορίες πότεκτίστηκε ή τι ήταν. Η πιθανότερη πάντως εκδοχή είναι να αποτελούσε μέρος παλίου μεγαλύτερου δίκλιτου Ναού ο οποίος καταστράφηκε. Εκκλησία του Σωτήρος διαθέτει τέμπλο μοναδικής ομορφιάς και τέχνης αγνώστου τεχνίτη πιθανώς Ρώσου - πραγματικό κομψοτέχνημα. Ομοιό του δεν υπάρχει σ' ολόκληρη την Κρήτη. Μέχρι σήμερα δυστυχως κανείς δεν έχει ενδιαφερθεί για τη συντήρησή του ώστε να μην προχωρήσει η φθορά που ήδη γίνεται εμφανής σε κάποια σημεία.
Θα ήταν επίσης ενδιαφέρουσες κάποιες ανασκαφές στο δάπεδο του Ναού όπου υπήρχε νεκροταφείο - και στους τοίχους - σκεπασμένους με πάχος ασβέστη - που πιθανόν να φέρουν στο φως ψηφιδωτά ή τοιχογραφίες.